ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

«

‘Για λίγο καιρό αφού έμαθα για την ύπαρξή σας προσπάθησα -τρέφοντας αυταπάτες- να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν είμαι ένας από εσάς. Ότι εγώ θα βρώ τη λύση, ότι εγώ θα επιτύχω συνεννόηση με τη σύζυγό μου για το καλό του γιού μας. Αρκετοί συνεχείς μήνες διάστασης και οι αυξανόμενη απροθυμία της συζύγου μου να μου δίνει το παιδί για εκείνα τα δύο τρίωρα την εβδομάδα (ψίχουλα για μένα που υπεραγαπώ το παιδί μου) έκαναν τις αυταπάτες μου να εξαφανιστούν σαν καπνός. Τα συγχαρητήρια για την προσπάθειά σας περιττεύουν. Μακάρι να μη βρισκόταν κανείς μας στη φρικτή θέση να πρέπει να παλέψει για τα αυτονόητα, αλλά να που βρισκόμαστε εμείς. Χρειάζομαι τη βοήθειά σας και ελπίζω να μπορέσω κι εγώ να συνεισφέρω στην κοινή προσπάθεια. Ευχαριστώ θερμά.’